Jonge theaterbezoekers en theatermakers schrijven hier over hun culturele ervaringen in de breedste zin van het woord.
Powered by Rozentheater.
Loading Tweet...
door: Tekstsmederij
Lucas de Waard stond in de tweede aflevering van de Tekstsmederij. Hij was de enige schrijver en werd gekoppeld aan drie verschillende regisseurs: Hanna van Mourik Broekman, Kaper Kapteijn en Loes van der Staak.
Schrijvers zijn vaak het best bewaarde geheim van een goed toneelstuk. Je ziet ze niet, je hoort ze hooguit fluisteren. Ze staan naast je aan de bar, maar weet jij veel. Premières van voorstellingen zijn voor de schrijver een anoniem gebeuren. Hij staat naderhand wat te praten met collega’s dan wel bekenden, en af en toe roept iemand ‘Hee, kom eens hier!’ Dat is dan meestal de regisseur. ‘Dit is de schrijver.’ wordt er dan gezegd, en dan iets over dat het dus allemaal met hem begonnen is. ‘O ja,’ reageert men dan vaak, ‘een schrijver. Die heb je ook nodig natuurlijk.’
Schrijvers en hun stukken zijn zelden het middelpunt van een avond. Dan vinden ze doorgaans prettig, want zo kunnen ze ongestraft dronken worden, en vangen ze bovendien de klappen niet, als het stuk unaniem ruk bevonden wordt.
Hoe anders voltrekt zich zulks bij de Tekstsmederij. Een ruimte vol theaterminnaars aan lange tafels, een handvol regisseurs, acteurs en dramaturgen; een informele setting die toch best formeel aanvoelt. De tweede editie van de Tekstsmederij stond in het teken van drie theatrale readings rondom hetzelfde stuk. Mijn stuk. ‘Totdat de ochtend kwam’, wat een werktitel is, en een lelijke ook. Zo’n uitverkiezing maakt nederig, nieuwsgierig en, eerlijk gezegd, vooral zenuwachtig. Want nog nooit kreeg ik zo direct en uitgebreid reactie op een tekst. De schrijver in de spotlight; je moet er maar zin in hebben.
Mijn advies, na een inspirerende en in alle opzichten boeiende avond: als je geen zin hebt, dan máák je maar zin. Want bovenstaande “schrijvers-clichés” terzijde, een avond als De Tekstsmederij is van grote waarde voor een schrijver aan de wieg van zijn carrière. In de eerste plaats is er de mogelijkheid je te presenteren aan een roedel theatermensen van allerhande statuur en windrichtingen. Netwerken op hoog niveau. Daarbij krijgt de theaterschrijver eindelijk een smoel. Een gezicht bij de teksten die doorgaans door anderen uitgesproken worden. Maar vooral is het een mooie manier om teksten in ontwikkeling te toetsen aan de praktijk en, niet te vergeten, aan de smaak en mening van een publiek. Dat levert inzichten op, geeft stof tot nadenken en tot herschrijven.
De Tekstsmederij is een zinnig en fijn initiatief. Bovendien is er ook een bar. Uiteindelijk wil niemand een geheim blijven. Ook al is het goed bewaard.
De eerstvolgende Tekstsmederij is op 14 februari in het Rozentheater.
door: Heléne
Wie bij het horen van de theaterrichting Mime het beeld krijgt van een man met een wit gezicht die een muur aan het betasten is, moet zéker deze maand naar het Rozentheater komen. Want dat beeld gaat -als je komt kijken natuurlijk- veranderen!
Morgen en overmorgen (di 8 en wo 9 nov) staat Karina Holla met Fugu in het Rozentheater. Begin volgende maand speelt De vriendin van Harry. Een voorstelling van Ingrid Kuijpers bij Golden Palace.
door: Anne
Het licht is uit. Slechts een spot beschijnt een jongen op het podium. Met zijn glimmende, zwarte pak en zijn achterovergekamde blonde haar staart hij de leegte in, met grote ogen en een zelfingenomen glimlach op zijn gezicht. Deel één van Bobby Baxter, the complete collection. “I found myself in the middle of nowhere”, begint de jongen te vertellen. Net als hij weet ook het publiek niet zo goed waar zij in beland is wanneer de jongen zijn verhaal begint. Wie is hij, waar is hij, wat staat er te gebeuren?
door: Simon Weeda bij de Tekstsmederij
Schrijver Simon Weeda werd met zijn toneelstuk Modder geselecteerd voor de eerste editie van de Tekstsmederij. Hij werd gekoppeld aan regisseuse Grietje Evenwel (hier onder ook wel ‘Netwerk van één’ genoemd).
“Ik haat netwerken. Het voelt doorzichtig en bijzonder onoprecht. Al op de toneelschool meed ik acteurs als de pest, en regisseurs als de tering. Ik ging om met mensen waarmee ik ongedwongen gesprekken kon hebben, zonder zelfs maar de schijn van een dubbele agenda. Mensen, dus, aan wie ik niets had.
Eén regisseur bevriende ik. Per ongeluk. Een meisje dat na afloop van een korte voorstelling helemaal alleen in de zaal bleef zitten. Een geweldige methode om te netwerken, zei ze.
“Netwerken?”
Ze knikte. “Ik ben regisseur.” Ik keek naar de deur, maar iemand in een lege zaal achterlaten, dat doen alleen acteurs. Ik kon het niet. En zo vond het netwerk mij dan toch. Een netwerk van één.
door: Heléne
Donker. Is dit dan het einde van de voorstelling? Ja?
Ja, want de mevrouw rechts vooraan begint te applaudisseren en al snel volgt de rest van het publiek als makke schapen deze mevrouw. Een kleine twee seconden geleden werd duidelijk dat de voorstelling was afgelopen en nu klinkt er applaus. Ik merk dat ik in langzaam in het ritme mee begin te klappen. Wat vond ik eigenlijk van de voorstelling? Vond ik het matig, goed of weet ik nog niet wat ik van de voorstelling moet vinden? Mijn handen kunnen:
door: Anne
Gisteravond namen drie engeltjes met gevederde witte vleugeltjes en een heleboel glitters mij mee naar het Magneetfestival. Het vond dit jaar voor het eerst plaats, op de kale locatie Oostpunt, een zandvlakte naast de A10, die voor een maand lang veranderde in een betoverende plek waar kunstenaars en creatievelingen hun geest de vrije loop kunnen laten. Muziek klinkt, theater speelt en experimentele bouwwerken barsten hier uit hun voegen. Dit festival wordt gemaakt door de bezoekers, die op het moment dat zij hun voet op het terrein zetten, veranderen in deelnemers. Zo ook ik. Meteen bij binnenkomst krijg ik van mijn lieftallige engeltjes een hoelahoep in mijn handen geduwd, die kunstig in elkaar is getapet door Floris. Floris heeft een piepklein caravannetje, helemaal volgestouwd met hoelahoeps in verschillende kleuren, maten, lichtjes en glow-in-the-dark tape. En hoepelen maar.
door: Nasja
Een beeld dat me nog heel scherp bijstaat uit de campagnetijd voor de verkiezingen: Op het raam van een heel klein huurflatje in een sociale woningwijk plakte een grote VVD-poster. Zou de bewoner dan niet weten dat de VVD de huurprijzen wil vrijgeven aan de markt? Zou hij dan niet weten dat de huur van zijn flatje met tientallen euro’s per maand gaat stijgen? Deze vrijheidsfan vergeet dat ook juist hij slachtoffer wordt van dit sloophamerkabinet.
Deze tendens is wat mij het meeste zorgen baart in deze tijd. We weten niet meer waar we voor kiezen.
Van de bezuinigingen in de culturele sector zijn de gevolgen niet alleen voor de klein- en middeninkomens. Ze zijn voor ons allemaal. Flauw maar waar: het Niets van Michael Ende komt terug, in een bombastisch hoog tempo.
door: Jitse
Mijn lieve vriendin Anne had mij en Lotte uitgenodigd om naar een open podiumavond van Crea te gaan. Er zou iemand op het toneel staan die zij kent. En zo gaat dat. Op die manier ga je dus naar het theater. Althans ik. Gezellig, met vriendinnen mee. Ik sta er altijd voor open maar weet niet altijd wat voor toneelstuk ik zélf moet kiezen. Mee gaan is gemakkelijk maar zelf kiezen, waar baseer je dat op? Er is tenslotte zoveel aanbod.
door: Nienke
Gemiddeld genomen zijn Amsterdammers bewuste mensen, ze doen hun boodschappen op de Biomarkt, gaan minstens 2 keer per week hardlopen in het Vondelpark, brengen hun kinderen naar school op de bakfiets, en zorgen ervoor dat hun kleding net even anders is dan die van anderen door regelmatig vintage winkels of markten af te struinen. Bovendien moet de Amsterdammer een groot sociaal netwerk onderhouden en aanwezig zijn bij ieder feest, iedere opening, presentatie of optreden dat er toe doet. Hierover moeten ze vervolgens verslag doen door alle details rond te pingen met hun Blackberry of posts op Facebook te plaatsen met hun I-phone.
door: Nasja
Bevrijdingsfestival Utrecht 2011
“Wel op tijd gaan hoor, anders kom je er niet in”, werd ik van te voren gewaarschuwd. Het wordt altijd te druk, als mensen vrijheid vieren. Horrorscenario’s van verdrukkingen, agressieve poortwachters, over-het-hek-klimmers, pijn in de benen, het werd me in geuren en kleuren verteld. Dus ik toog op tijd, met mijn toegestane ene halve litertje cola en een zak chips, naar het festivalterrein. Domme ik. Iederéén had biertjes in zijn tas, zak of schoen. Ook kwam ik gewoon binnen. Eventjes dringen en duwen bij de ingang, maar daarna de vrije uitloop. Naar de bar.
Door: Nasja
Ze zit in de bus.
Ze kijkt naar buiten zoals alleen mensen in een bus naar buiten kunnen kijken.
Dof. Het haar dof, de vaalbeige broek met afrits-applicatie, dof, de tenen in de TEVA sandalen, dof. Ze houdt haar portemonnee vast met vingers waarop tien lange nagels glitterend blinken. Plastic nagels, parelmoer, een gouden ring.
Ze is eergisteren getrouwd. Of de dag ervoor, maar langer kan het niet zijn.
door: Malou
Een kunstwerk bevindt zich op een vreemde plek ten opzichte van de rest van de andere middelen die wij dagelijks consumeren en dat maakt het zo moeilijk haar waarde te definiëren. Het kunstwerk ontstaat namelijk, in tegenstelling tot de meeste middelen in onze samenleving, niet uit een bron die een belang dient. Het is precies andersom: een kunstwerk is belangeloos. En omdat een kunstwerk belangeloos is, dient het geen enkel doel behalve zijn eigen bestaan. Het plaatst zichzelf daarmee buiten de politiek, buiten de economie en zelfs buiten het onderwijs of instellingen die zich anderszins bezig houden met kennis. Het plaatst zich niet hoger of lager dan de elite of Henk en Ingrid. Het plaatst zich op de plek waar menselijke ervaringen plaatsvinden. Zoals het rouwen om een dode, het vieren van een geboorte, het liefhebben van wie je houdt, het geloven in een God- los van of er wel of niet een God bestaat- en het vieren van schoonheid, troost en vrijheid.
door: Malou
Ik ben een Woord Vooraf.
Ik hoor bij Belangrijke Mededelingen, die behoeven vaak een Woord Vooraf.
Tenminste, dat lees je altijd, dat er een Woord Vooraf is.
Bij Belangrijke Mededelingen.
Dat woord ben ik dus.
Zie het als een soort voorgerecht.
Een amuse. Maar dan in woorden.
Een amuse moet lekker smaken en zorgen dat je honger krijgt,
maar je moet er ook in één hap doorheen zijn
en geen gezeur verder.
Dus niet te ingewikkeld en vooral niet te veel gedoe.
Zeker van een Woord Vooraf niet.
Geen gedoe graag.
Eigenlijk moet een Woord Vooraf niet meer zijn dan één woord.
Hou het bij een motto, is mijn motto.
Dat leest lekker door naar de volgende pagina.
Ik vind het prettig als ik na een Woord Vooraf snel door kan bladeren
naar de volgende pagina.
In die zin ben ik lui als het om Woorden Vooraf gaat.
Een lang Woord Vooraf is irritant.
Werkt op de zenuwen.
Het gaat tenslotte om de Belangrijke Mededeling.
Na de Belangrijke Mededeling komt het Nawoord.
Het toetje, zeg maar, het pepermuntje bij de rekening.
Mosterd na de maaltijd wellicht.
Maar het Nawoord ken ik niet zo goed.
Heb wel eens een poging ondernomen maar hij was vooral bezig met het hebben van het laatste woord.
Beetje een einzelganger. Maar dat ben ik ook wel eens.
Dat moet ik nageven. Al ben ik een Woord Vooraf.
Toch vind ik het jammer.
We zouden best wat meer interesse mogen tonen in elkaar.
Geheel de Uwe,
Uw Voorwoord.
Door: Malou
Het nawoord is iets waar je mee eindigt.
Het staat ook nooit op zichzelf.
Zoals het pepermuntje dat je krijgt bij de rekening in het restaurant, zoiets.
Het duurt ook nooit lang, Het Nawoord.
Zeker niet langer dan nodig.
Niet langer dan drie regels zeg maar.
Het Nawoord is zoiets als de aftiteling van de film.
Over het algemeen wordt daar niet naar gekeken.
Het gaat immers niet om de aftiteling, het gaat om de film.
door: Melissa
Loading posts...
