ROOSBLOGT

Door Malou

Vakantie is dubbel als je bent afgestudeerd. Ik heb vakantie verdiend, dus die neem ik.
Maar na de vakantie komt er wéér vakantie als ik nu niks onderneem.
Ik kan doen wat ik wil maar straks kan dat nog steeds.
Ik rust uit en ben rusteloos, dat is een beetje de status quo.
‘Relaxen’ turven tegenover ‘wat ik nu allemaal had kunnen doen’.
Buiten nestelen twee duiven zich in hun veren.
Er schuiven een aantal wolken voorbij.

Ik probeer mijn banksaldo hardnekkig te mijden. Maar over een week of wat moeten we, hoe je het ook wendt of keert, een hartig woordje met elkaar spreken over hoe we het allemaal denken te gaan redden komend jaar. Mijn banksaldo zal vriendelijk, doch dringend vragen of ik niet toch moet nadenken over een baantje. Ik zal mijn hoofd buigen en mompelen dat ik heel erg verdrietig word als ik daardoor niet meer kan schrijven, dat ik toch schrijfster ben en dat ik daar toch mijn geld mee wil verdienen. Hij zal antwoorden dat ik niet de enige ben. Daarna zal ik hem aankijken met mijn meest verleidelijke blik: het één hoeft het ander toch niet uit te sluiten?

Me nuttig willen voelen terwijl ik vakantie heb, dat is het gevecht vandaag.
Ik las eens een scriptie van een oud-student filosofie over ‘de nuttigheidsmaatschappij’.
Ze vroeg zich af waarom ze dat als onderwerp had gekozen.
En hoe meer ze zich dat afvroeg des te meer ze zich verveelde,
wat ik een leuke paradox vond.
Verveling heeft twee kanten.
Aan de ene kant is het rusteloos zoeken naar een bezigheid zonder je ergens aan te verbinden.
Aan de andere kant is het mijmeren, een beetje dwalen door je gedachten.
Met dat laatste begint bij mij meestal een gedicht, een verhaaltje, een toneeltekst of een blog.

Misschien moet ik ophouden mezelf te vertellen dat ik rusteloos ben.
Misschien moet ik me gewoon de rest van mijn leven vervelen.
Misschien moet ik me, net als de duiven, een beetje nestelen in mijn veren.
Misschien is dat heel nuttig als je vakantie hebt.
Ik houd de rest van mijn leven vakantie.