ROOSBLOGT

door: Anne

Gisteravond namen drie engeltjes met gevederde witte vleugeltjes en een heleboel glitters mij mee naar het Magneetfestival. Het vond dit jaar voor het eerst plaats, op de kale locatie Oostpunt, een zandvlakte naast de A10, die voor een maand lang veranderde in een betoverende plek waar kunstenaars en creatievelingen hun geest de vrije loop kunnen laten. Muziek klinkt, theater speelt en experimentele bouwwerken barsten hier uit hun voegen. Dit festival wordt gemaakt door de bezoekers, die op het moment dat zij hun voet op het terrein zetten, veranderen in deelnemers. Zo ook ik. Meteen bij binnenkomst krijg ik van mijn lieftallige engeltjes een hoelahoep in mijn handen geduwd, die kunstig in elkaar is getapet door Floris. Floris heeft een piepklein caravannetje, helemaal volgestouwd met hoelahoeps in verschillende kleuren, maten, lichtjes en glow-in-the-dark tape. En hoepelen maar.

            Dan wordt onze aandacht getrokken door een groot bouwwerk, midden op het terrein. Voor het bouwwerk zwaaien mannen met ontblote en bezwete borstkassen met vuur. Het wordt het vuurmonument genoemd. Omdat het de laatste avond is, wordt er een afscheidsritueel ingezet. Een man met een cowboyhoed probeert poëtische zinnen door een microfoon te schreeuwen, maar de aandacht van het publiek is bij de grote fakkels die vastgehouden worden door twee van de organisatoren. De adem wordt ingehouden, tot zij een bemoedigend knikje krijgen van de brandweerman. Dan worden de fakkels in het houten kunstwerk gestoken, waarna de vlammen, aangemoedigd door de wind, veranderen in een indrukwekkende vuurzee.
            Op zoek naar een volgend spektakel volg ik de vleugels en glitterleggings van de witte vrouwen. Een trapje op en we staan in een tent met thee en tapijten. De vrolijke muziek klinkt hard door aftandse speakers en men danst hier alsof zijn leven er vanaf hangt. Er wordt luchtgitaar gespeeld en ik, inmiddels getraind, doe dansjes met mijn hoelahoep.
            Dan vind ik op de weg naar het toilet een glijbaan met een skateboard en kundig skaten ik en de engeltjes er vanaf, geen botten brekend, maar wel wakker wordend met blauwe plekken. We leren stijve jongens hoelahoepen rondom het kampvuur, waar anderen liedjes zingen en gitaar spelen. De nacht duurt lang en de volle maan beschijnt ons met zijn licht. We eindigen op een klein bankje rondom het kampvuur en langzaam sukkel ik in slaap. Dat is de liefde van de Magneet…