ROOSBLOGT

door: Simon Weeda bij de Tekstsmederij

Schrijver Simon Weeda werd met zijn toneelstuk Modder geselecteerd voor de eerste editie van de Tekstsmederij. Hij werd gekoppeld aan regisseuse Grietje Evenwel (hier onder ook wel ‘Netwerk van één’ genoemd).

“Ik haat netwerken. Het voelt doorzichtig en bijzonder onoprecht. Al op de toneelschool meed ik acteurs als de pest, en regisseurs als de tering. Ik ging om met mensen waarmee ik ongedwongen gesprekken kon hebben, zonder zelfs maar de schijn van een dubbele agenda. Mensen, dus, aan wie ik niets had.

Eén regisseur bevriende ik. Per ongeluk. Een meisje dat na afloop van een korte voorstelling helemaal alleen in de zaal bleef zitten. Een geweldige methode om te netwerken, zei ze.

“Netwerken?”

Ze knikte. “Ik ben regisseur.” Ik keek naar de deur, maar iemand in een lege zaal achterlaten, dat doen alleen acteurs. Ik kon het niet. En zo vond het netwerk mij dan toch. Een netwerk van één.

Vanaf die avond sprak ik haar bijna elke dag. We mailden en belden. We gingen naar voorstellingen, en zelfs naar de Apenheul, waar, zo bleek, de apen ‘s winters binnen worden gehouden. Ik schreef een stuk voor haar, en we stuurden het op naar alle geldschieters die we konden bedenken. Daarna werd het stil.

Mijn netwerk van één schreef stukken en regisseerde ze door het hele land. Ik zocht bijbaantjes en stuurde zonder succes mijn teksten op naar Jan en alleman. Ik deed mijn best om alsnog regisseurs te ontmoeten. Na elke voorstelling die ik zag bleef ik zitten, maar niemand stapte op mij af. Ik zat daar maar. Nu netwerken echt noodzakelijk bleek, en zelfs wel leuk, met dierentuinen enzo, was het te laat. Ik was verloren.

Tot ik een mailtje terug kreeg van de Tekstsmederij. De eerste drie dagen durfde ik hem niet te openen, veel te bang dat ik afgewezen werd. Als ik door was zou ik gekoppeld worden aan een beginnend regisseur, die mijn tekst zou regisseren voor een eenmalige presentatie. Maar werd ik afgewezen, dan kon ik uitzien naar een eeuwigheid van netwerkloos postsorteren. Dat was geen optie. Ik moest door. Ik moest een nieuwe regisseur leren kennen, zodat ik weer kon schrijven. Zodat ik weer gespeeld kon worden.

Tussen mijn vingers door spiekte ik naar het beeldscherm, op zoek naar het woord “helaas”, maar dat stond er niet. Er stond: “verheugd”. Ik lachte en deed tjakka met mijn gebalde vuist. Over twee weken zou ik horen aan wie ik gekoppeld was.

Een paar dagen later kreeg ik na lange tijd weer bericht van mijn netwerk van één. Het was kort maar krachtig: “Raad eens aan wie ik gekoppeld ben bij de Tekstsmederij?”

Ik slikte en schreef: “ : ) ” “

Simon en zijn netwerk van één zijn via de Tekstsmederij door Generale Oost gevraagd om gezamenlijk een project uit te werken. Ook is het netwerk van één inmiddels onderdeel van een netwerk van velen.