ROOSBLOGT

door Malou

Mijn bedoeling is om jullie met mijn blogs op de hoogte te houden van het wel en wee van een net afgestudeerde theaterschrijfster en maker. En ja, tevens is dit mijn debuut als blogger. Gisteravond het eindfeest van het International Theatreschool Festival Amsterdam. En tevens het definitieve einde van de theaterschool.

De awards werden uitgereikt, bierglazen kapot gereden op de Kloveniersburgwal, jonge en nieuwe theatermakers uitgelaten, teleurgesteld of iets er tussen in. Inclusief ik zelf.

Op de stoep voor het Compagnietheater was het een netwerkdrukte van jewelste.
Hopen dat er werk binnen te slepen viel. Voorkomen dat er een diep, zwart gat zal zijn na de zomer. Op hetzelfde moment keken we verlegen om ons heen naar ‘belangrijke mensen die iets bereikt hebben in de theaterpraktijk’. Wie zijn dat en hoe hebben ze het gedaan?

Ik kan me niet voorstellen dat ik na de zomer mijn eigen ontwikkeling, praktijk en tijd moet vormgeven. Ik kan me nog niet voorstellen dat ik niet tóch in september weer met een stel klasgenoten op de HKU zal zitten, discussierend over nieuwe theaterteksten.

Aan de andere kant moet ik er niet aan denken om straks weer tegenover dezelfde mensen te zitten. Mensen waarvan ik wéét hoe ze zullen reageren op mijn werk, waarvan ik wéét wanneer ze iets zullen gaan zeggen. Nee. Ik ben er klaar voor. Dag toneelschool, hallo werkveld. Hier ben ik en ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik ben vol euforische plannen en wensen aan de ene kant en vol onzekerheid aan de andere kant. Is dat afstuderen? Hebben ook degenen die het gemaakt hebben dat gevoel ook ooit gehad?

Drie uur ’s nachts, gisteravond. Ik stap op mijn fiets. Klasgenootje dat waarschijnlijk voor de laatste keer bij me overnacht in verband met die nachttreinen, wil achterop springen. Er staat een acteur voor me. Één die al zo’n tien jaar zijn geld verdient met dit
onvoorspelbare vak. Hij vraagt hoe het gaat. Stralend zeg ik dat ik genomineerd was voor de It’s playwriting award maar niet heb gewonnen, dat ik mijn diploma heb, en dat ik bang ben voor een gat. Hij lacht. Legt zijn hand op het stuur van mijn fiets. “Ach schat, nu wordt het pas leuk. Er zijn geen gaten, er zijn momenten om te leren. Vanaf nu ga je alleen maar denken: oh, dat bedoelden ze op school.”

Ik geef hem een dikke kus, stap op de fiets en rijd samen met mijn klasgenootje naar huis.

Morgen weer een dag.