ROOSBLOGT

door Anna

‘Té Amerikaans, té cliche en totáal niet vernieuwend’, zegt mijn moeder als ik haar voorstel om naar de nieuwste romantische film Letters to Juliet te gaan. Ik, reclamegevoelig, wil al tijden naar deze chickflick en geef niet op.

Helaas heeft zij na een paar seconde van de trailer te hebben gezien al besloten dat het absoluut geen film voor haar is. Een beetje schuldig voel ik me wel als ik uiteindelijk toch ga. Weliswaar niet met mijn moeder, maar met een vriendin die op z’n tijd ook wel van een Hollywoodse pleasure-film houdt.

Erop voorbereid dat we een überromantische film gaan bekijken, ploffen m’ vriendin en ik in de zachte stoelen. Voor ons mopperen twee oude dametjes over de herrie van de Bacardi-reclame die voorbijflitst. Automatisch zorgen deze omaatjes voor een glimlach op mijn gezicht en ik start vrolijk met het bekijken van de film.

Ik had het niet mis, de film is vanaf de eerste seconde erg romantisch. Bij de intro krijg je meteen allerlei schilderijen, tekeningen, zelfs cartoons van verliefde stelletjes in je schoot geworpen. Natuurlijk met romantisch muziekje. Laat de liefde maar komen!

Het begint allemaal in New York. Sophie (Amanda Seyfried) werkt bij een uitgeverij als feitenchecker, maar haar passie is eigenlijk om zelf schrijfster te worden. Ze is verloofd met de Italiaanse Victor, die zelf ook erg ambitieus is en meer tijd besteedt aan zijn werk dan aan zijn toekomstige vrouw. Wanneer zij samen op pre-huwelijksreis gaan naar de prachtige Italiaanse stad Verona, de stad van Shakespeare’s Romeo en Julia, brengen Sophie en Victor nauwelijks tijd met elkaar door. Victor heeft het veel te druk met zijn werk en Sophie besluit haar eigen weg te gaan.

Ze gaat naar het beroemde huis van Julia en ziet dat honderden vrouwen briefjes ophangen met vragen over de liefde. Sophie ontmoet de ‘secretaresses van Julia’ , die alle briefjes beantwoorden, en is erg onder de indruk. Wanneer ze besluit, zelf ook de liefdesvragen te gaan beantwoorden, ontdekt ze achter een losse steen een vijftig jaar oude brief. Ze leest over een Brits meisje dat hopeloos verliefd is geworden op de Italiaan Lorenzo Bartolini, maar het niet aandurfde om tegen de wil van haar familie in te gaan en bij hem te blijven in Italië. Sophie schrijft terug en is erg verrast wanneer een jonge Engelsman al binnen een week op de stoep staat en haar vertelt dat hij met zijn oma Claire mee is om haar eerste grote liefde terug te vinden. De jongen, Charlie, is hier echter helemaal niet blij mee. Hij is een pessimist en bang dat zijn oma teleurgesteld wordt. Wat als Lorenzo haar vergeten is, of misschien zelfs al overleden is?

Charlie en Sophie hebben allesbehalve een klik bij deze ontmoeting, maar toch dringt Sophie erop aan dat ze moeten doorgaan met de zoektocht. Sophie wil zelfs graag mee, en aangezien de oude vrouw Sophie wel gelijk mag, gaan ze met zijn drieën op zoek. Tegen Charlie’s zin in…

De film bevat behalve romantische fragmenten ook een aantal grappige momenten, vooral tijdens de zoektocht naar Lorenzo.

Het is een film voor jong en oud, maar wel vooral voor vrouwen en erg romantische types. Je weet waar je naartoe gaat bij zo’n film. Je kan precies voorspellen wat er gaat gebeuren en tóch is het leuk om te zien. Niet omdat het nou zo’n goede psychologische film is, waar je nog dagen later over nadenkt en een diepe indruk achterlaat, maar omdat het simpelweg bevredigend is. Een film die je kijkt gewoon om te ontspannen en waarmee je jezelf toch betrapt met een grote glimlach op je gezicht wanneer het afgelopen is.

Wat deze film toch iets extra’s geeft ten opzichte van andere chickflicks, is het concept van de ‘verloren liefde’ bij de oudere mensen. Mocht je een liefhebber zijn van het programma Memories dan is deze film absoluut een aanrader! Ondanks dat Amanda Seyfried wordt gezien als de hoofdrolspeelster, gaat de eer toch echt wel naar de Oscarwinnares Vanessa Redgrave, die de rol van Claire goed ingeleefd speelt. Dit verhaal zou zo door een verliefde tiener verzonnen kunnen zijn, maar door Vanessa Redgrave’s optreden wordt het toch ontroerend.

De setting van de film is ook zeker een pluspunt. Het Italiaanse landschap is prachtig en zorgt voor een aantal adembenemende plaatjes.

Dus ondanks dat het plot niet al te sterk is en deze film zeker geen masterpiece is, zitten er toch een aantal verassende kanten aan. Fans van dit genre zullen er vast met plezier naar kijken!