ROOSBLOGT

door Melissa

Af en toe heb je zo’n moment. Waarop je even stil moet staan en afstand moet doen van dat wat je dagelijks bezig houd. Gewoon zodat je jezelf even af kan vragen of je wel blij bent met het leven dat je leeft. 

En vaak is het dan zo dat je trots terugkijkt op alle successen die je inmiddels hebt geboekt. Maar wat nou als je niet blij bent met de dingen die jouw leven, jouw leven maken? Wat nou als je je ineens bedenkt dat je helemaal geen Psycholoog, Dokter of Advocaat wilde worden, maar dat dat was wat de buitenwereld van jou verwachtte omdat je daar nou eenmaal ‘the brains’ voor had. Natuurlijk is het dan lastig om ineens een hele andere weg in te slaan. Je hebt behoorlijk wat moed nodig om er voor te kiezen dat je niet zoals alle anderen op het rechte pad naar succes wilt blijven lopen.

Want zelf ben je ook van je  ’veilige’ leventje gaan houden waarin je zeker was van een makkelijke toekomst, met een groot huis, elke dag eten op tafel en dat je je in dat leven toch niet al te gelukkig voelt wordt voor het gemak maar even genegeerd. Maar wat nou als je wél kiest voor een nieuwe weg, een eigen weg, waarvan je waarschijnlijk elke baksteen zelf in de grond moet slaan. Achter je worden vele deuren gesloten, en het is dan moeilijk om voor je eigen geluk te kiezen, zeker als je omgeving niet voor je klaar staat om andere deuren voor jou te openen.

Ik weet ook dat het lastig is te kiezen voor een weg zonder enige zekerheid van een toekomst, want zelf heb ik ook voor die keuze gestaan. Maar nu ben ik alleen maar blij dat ik voor mijn eigen weg heb gekozen. Natuurlijk heeft het ook nadelen gehad, en heb ik behoorlijk wat dingen moeten opgeven om voluit voor mijn eigen toekomst te gaan, maar dat was het allemaal zeker waard.

Op scholen worden de leerlingen behoorlijk een bepaalde richting in geduwd. Zo is tegen mij ooit gezegd dat ik maar naar de Havo moest gaan als ik mijn toekomst in de podium kunsten zag. Alles in die richting wordt op het VWO sterk afgeraden. “daar ben jij toch veel te slim voor!”. Maar dat waar juist die mensen, die zichzelf ‘leraren’ noemen, nooit bij stilstaan, is dat ze wel 3 keer per jaar naar het theater willen om een educatieve voorstelling te bekijken met hun leerlingen.

Docenten werden vroeger nog Meesters genoemd. Want zij waren tenslotte ‘meester’ in iets. De beste van de beste. Dat docenten op middelbare scholen nooit meer zo genoemd worden, moet toch om een reden zijn…