ROOSBLOGT

door Chloë

Stel jezelf voor, vredig fietsend door de stad van wiet en prostituees. Je fietst in een kleine ruimte tussen een auto en het voetpad – SPLASH, een duif gooit zichzelf voor je voorwiel.

Schokkend, toch? Ja, voor de duif en voor de persoon die aanwezig was op de
betreffende fiets (die persoon was ik, trouwens). Als duiven zichzelf voor fietsen of auto’s gooien – ik weet niet of ze dit doen omdat ze hun leven niet meer aan kunnen of omdat ze iets minder intelligent zijn – vermoorden zij zichzelf op een wrede manier en shockeren zij de automobilisten en de meisjes die zich via fiets verplaatsen. En dat is nog niet alles; deze automobilisten en meisjes die zich via fiets verplaatsen voelen zich heel erg schuldig na het barbaars vermoorden van een duif. Wie wil lieve kleine diertjes pijn doen? Wie wil geschokt zijn? Wie wil getraumatiseerd zijn? Wie wil zijn leven doorbrengen als moordenaar? En wie wil zich schuldig voelen?

Er moet iets gebeuren! Duiven doen zichzelf pijn en laten andere mensen zich oncomfortabel voelen op straat. Heel Amsterdam lijdt. De enige logische oplossing is dat duiven illegaal gemaakt moeten worden op straat. Duiven zouden hun eigen speciale gebieden moeten hebben in parken, bossen of wouden. Hier kunnen zij zichzelf niet kwellen, hier kunnen zij anderen niet kwellen. Als we nu geen actie ondernemen zullen meer duiven vermoord worden en zullen meer mensen getraumatiseerd raken.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb niets tegen duiven; ik maak me zorgen om hun veiligheid. Het is voor hun eigen bestwil dat ze verbannen moeten worden van de straat waar bussen, trams, auto’s, fietsen en voetgangers hen kunnen verwonden.

Ik ben een vegetariër, ik zou nooit een dier vrijwillig en opzettelijk pijn doen en ik heb spijt van het feit dat ik een onschuldige duif van zijn leven heb beroofd. Met dit blog wil ik mijn excuses aanbieden aan de vader en moeder, broer en zus, vriend of vriendin, beste vriend of vriendin en elke andere duif die hield van de duif die ik een paar dagen geleden een enkele reis naar de hemel gaf. En tegen de duif zelf zou ik willen zeggen dat het me spijt en dat hij mag rusten in vrede.

Stel jezelf voor, vredig fietsend door de stad van wiet en prostituees. Je fietst in een kleine ruimte tussen een auto en het voetpad en er gebeurt niets bijzonders. Dit kan de realiteit zijn. Als we allemaal een steentje bijdragen zou Amsterdam een stad kunnen zijn zonder duiven die zichzelf en anderen kwellen.