ROOSBLOGT

door Mirjam

Chanel, champagne en meterslange benen: dat is waar menig jong meisje van droomt wanneer ze naar America’s Next Top Model kijkt. Ik besloot uit te zoeken of het modellenleven echt zo glamorous is als iedereen denkt, en gaf me op om een modeshow te lopen.

Ik kwam er al snel achter dat er nog een heleboel moest gebeuren voor ik heupwiegend de catwalk over kon. Ten eerste moest ik wat foto’s van mezelf opsturen waarop ik zo goed mogelijk verborg hoe ongemakkelijk ik me voelde voor een camera. Er volgde een ontmoeting (‘O, je ziet er wel wat beter uit in het echt’) en een genante opmeetsessie waarbij ik mijn buik stiekem inhield. ‘Die krijg ik er nog wel af voor de show,’ dacht ik en ik schrok van mezelf. Voor je het wist werkte ik na ieder boterhammetje een halve pot laxeermiddel naar binnen. De vrouw die met een stalen gezicht mijn maten had opgeschreven verzocht me om de volgende keer geheel geschoren en in huidskleurig ondergoed te verschijnen. Ook herinnerde ze me eraan dat ik op hakken van minstens tien centimeter zou moeten rondparaderen. Ik slikte en keek naar mijn gympen.

‘Kleed je maar uit,’ zei de jonge ontwerper nadat ik me had voorgesteld. Het was een uur voor de show en iedereen rende als een gek door de kleedkamer terwijl bh’s, spelden en lipsticks door de lucht vlogen.Toen ik daar zo stond, zwikkend op een paar geleende pumpsen in een vlezige Hema onderbroek, voelde ik me allesbehalve glamorous. Het huidskleurige geval bedekte mijn buikje goed (ik was toch maar niet aan de laxeerpillen gegaan) maar het zag eruit alsof ik een indianentent aanhad. Door drie mensen tegelijk werd ik in een creatie gehesen die nog het meeste weg had van een strakke slaapzak, aangevuld met verknipte panty’s.

‘Gorgeous!’ riep de ontwerper. ‘Just perfect!’ Ik wist niet of hij het over mij of over de jurk had. Niet veel later werd ik de catwalk opgeduwd. Ik liep heen en weer, poseerde voor de camera’s en dat was het dan. Het publiek klapte beleefd voor me, maar er was niemand die me in de ogen keek. Na al mijn stress, zenuwen en moeite was het enige dat ze zagen die voddenbaal die ik aanhad. Ik voelde me een soort kleerhanger; een gebruiksvoorwerp om kledingstukken hoog te houden. Toch vond ik die anonimiteit ook wel prettig. Ik was vermalen tot de eenheidsworst die ‘de modellenwereld’ heet, zonder eigen gezicht en zonder de angst voor wat anderen van me vinden.

Dat hield op toen ze me weer uitkleedden. Ik was weer een gewoon, uniek meisje in een kamer vol gewone unieke meisjes die zowel bewonderend als jaloers en zowel vrolijk als kwaad naar elkaar keken. Ik was blij dat ik mijn eigen kleren weer aankon.