ROOSBLOGT

Jonge theaterbezoekers en theatermakers schrijven hier over hun culturele ervaringen in de breedste zin van het woord.
Powered by Rozentheater.

Search

De bloggers:

BOBBY BAXTER BEANGSTIGT

door: Anne

Het licht is uit. Slechts een spot beschijnt een jongen op het podium. Met zijn glimmende, zwarte pak en zijn achterovergekamde blonde haar staart hij de leegte in, met grote ogen en een zelfingenomen glimlach op zijn gezicht. Deel één van Bobby Baxter, the complete collection.  “I found myself in the middle of nowhere”, begint de jongen te vertellen. Net als hij weet ook het publiek niet zo goed waar zij in beland is wanneer de jongen zijn verhaal begint. Wie is hij, waar is hij, wat staat er te gebeuren?

           Langzamerhand wordt duidelijk dat het verhaal zich afspeelt in een afgelegen dorp in Zweden, Hamstraden. Een dorp met slechts zes inwoners, waar alles op het eerste gezicht vredig lijkt. Deze illusie wordt echter snel op losse schroeven gezet. Een dode valt. Steeds meer puzzelstukjes worden door de jongen blootgelegd, maar dit doet hij zorgvuldig, zonder al te veel te verraden. Het verhaal wordt in vier delen verteld, delen die ook afzonderlijk van elkaar kunnen bestaan. Delen waarin de jongen op het donkere podium het publiek steeds voor de gek houdt, hen steeds laat raden wie hij is, hen doet denken dat alles op zijn plek valt.
            Deze jongen, Thomas Dudkiewicz, laat ons kennismaken met de gewetenloze, kille man Bobby Baxter, een personage dat vanaf het allereerste moment de stuipen op het lijf jaagt. Met slechts zijn stem, zijn lichaam en een leeg podium weet Dudkiewicz een filmisch, zwart verhaal te vertellen, waarin hij gebruikt maakt van gitzwarte humor en zichzelf hanteert van een briljante timing. Dit leidt ertoe dat het publiek gedurende de hele voorstelling aan zijn lippen hangt. Door net genoeg te onthullen blijft het publiek tevreden met de informatie die zij krijgt, maar verlangt tegelijkertijd naar de verlossende onthulling van het verhaal. Dudkiewicz biedt het publiek een macabere fantasie die fascineert.
            Wanneer het laatste deel tot zijn einde komt, kan het publiek opgelucht ademhalen. Het publiek, zich niet langer bevindend in “the middle of nowhere” van het verhaal, heeft alle elementen van het verhaal kunnen achterhalen. Nu alleen nog hopen dat je vannacht niet van Bobby Baxter droomt.

Loading posts...