ROOSBLOGT

door Melissa

Maanden lang leef je naar dat ene moment toe, je hebt keihard gewerkt aan een stuk, je kent elke stap tot in het kleinste detail, je weet zelfs hoe krom je kleine teen staat, tijdens het doornemen van de eerste tellen van de routine.

En dan is daar ineens..: Publiek.
Stuk voor stuk gaan ze zitten, met het programmaboekje in hun rechterhand,
en een fotocamera (ondanks dat het verboden is foto’s te maken tijdens de show) in hun linkerhand. Trotse ouders, broertjes, zusjes, kennissen, opa’s en ook oma’s die vaak nog zenuwachtiger zijn dan de groep die moet optreden.
 
Ik ben vereerd dat ik één van de mensen mag zijn die bij die groep hoort. Vaak voor, maar soms ook achter de schermen, wat eigenlijk nog veel specialer is. Ik ben vereerd dat ik degene mag zijn die ze uit hun kleedkamer mag halen, ze mag begeleiden naar de coulissen en ze vervolgens stuk voor stuk het podium op zie rennen. Heerlijk om te zien dat ze geen 100%, maar 300% van zichzelf geven. Alle kracht die ze in zich hebben wordt omhoog gehaald en gebruikt om alles nog beter,strakker en mooier te maken. Een groot cadeau van kunst en liefde dat het publiek mag ontvangen.

Zo wordt maar weer bewezen dat het niet zomaar iets is, om elke week samen te komen om samen kunst te maken.
Mooi vind ik het. Hoe een theatergroep zo hecht kan worden dat het een grote familie lijkt.
Elke keer komt er weer een schepje bovenop en wordt het eindresultaat grootser.

Theater is magisch.
En ik ben inmiddels betoverd.