ROOSBLOGT

door Esmee

Gisteravond zat ik rustig te wachten in de Blincker, totdat de voorstelling Die Space 2.0 van Pipslab zou gaan beginnen. Plotseling staat er een man in een roze pak in een hypermoderne rolstoel naast me en een ander verkleed in een pakje voor een oma, inclusief pruik. Of ik even de tekst Space hard en recht in de camera wil zeggen. Het is duidelijk, de voorstelling is al begonnen, voordat we daadwerkelijk in de zaal zitten.
Participatievoorstellingen. Hier geniet ik echt van, vooral wanneer de angst in het publiek duidelijk voelbaar is. Toch is het nou ook weer niet zo dat ik helemaal op mijn gemak zou zijn, wanneer ik zou worden uitgekozen om plaats te nemen in de ligstoel op het toneel en mijn hoofd uitvergroot te zien op meerdere beeldschermen. Ook ik was opgelucht toen de foto met de naam van het meisje voor mij getoond werd. Eigenlijk vond ik al dat ik genoeg had gedaan door Space in de camera te zeggen, en mijn hoofd meerdere keren bewerkt te zien.

Waarom zijn mensen toch zo bang om voor gek te staan voor een publiek? Aan de ene kant kan ik er heel goed inkomen, aangezien ik bij mezelf gisteravond ook enige paniekgevoelens had om als lachertje op het toneel te staan, maar aan de andere kant, er wordt om gelachen en het wordt weer vergeten. Wat ook een interessant feit is, is dat niemand de theatermakers weigeren. Ik heb nog nooit meegemaakt dat er een toeschouwer stellig opstaat en zegt: ‘dit doe ik niet!’. Het publiek is ondergeschikt aan de theatermaker en doet braaf wat er wordt gezegd. Misschien is het een idee, dat we wat vaker raar zijn en lekker mee doen met alles en iedereen, zonder ons iets aan te trekken van de lachende mensen vanuit het publiek.

(Geschreven na de voorstelling DieSpace 2.0 van PIPS:lab door Esmée)