ROOSBLOGT

door Malou

Een alsjeblieft-geen-theater-bui. Die had ik gisteravond na de voorstelling. Een doe-mij-maar-tv-bui om vervolgens daar een doe-mij-maar-een-boek-dan-leer-ik-nog-wat-bui aan te kondigen. Terug naar gisteravond. Ik wilde niet nakletsen. Wel wilde ik alleen op een bankje zitten en mijmeren. Dus dat deed ik. Aan de Jozelf Israelskade in de pijp.

Er kwam een man naast me zitten. Hij vroeg of ik een biertje of jointje wilde. Nee dank je. Of hij naast me mocht zitten. Natuurlijk. Lesley Gordon werkte in de computers wat neerkwam op orders van de kruidvat verzenden en had een dochtertje dat haar moeder niet meer zag vanwege een verslaving. Lesley’s beste vriend heette Regillio en Regillio zou zo komen. Hij zat in een rolstoel want hij had geen onderbenen meer en ze dronken hier elke avond biertjes samen. Voor ik het wist had ik, nadat ik in het theater geen ontmoeting aan kon, iemand ontmoet tijdens mijn mijmering. Of misschien wel ont-moet.

Er zijn in de Nederlandse taal een aantal woorden die mij verwonderen. Uitzicht bijvoorbeeld, dat heb je pas als je uit zicht bent. Of nu. Het moment dat je het leest is het voorbij. En verder dus het woord ontmoeten. Ontmoeten is een werkwoord. Je moet er als het ware iets voor dóen. Maar tegelijk vindt een ontmoeting pas plaats als er sprake is van niet-meer-moeten. Een ontmoeting heeft de volgende zes ingrediënten (al kan het recept natuurlijk variëren): Jij, Ik, Toeval, Nu, Keuze en Besef Van Tijd. Jij en Ik komen toevallig bij elkaar. We staan een beetje ongemakkelijk te staan omdat dat toevallig zo is. Slokje bier, wiebelen, om ons heen kijken, lange stiltes en een extreem Besef Van Tijd. Dan komt het ‘Nu’, zeg maar, waarin Jij en Ik een keuze maken: Ga ik de ander ontmoeten of ga ik weg? Als zowel Jij als Ik kiezen voor de eerste keus, begint de ontmoeting pas echt. Besef Van Tijd bestaat niet meer als je Ont-Moet (met hoofdletters). Bij mij heeft dat gevoel van tijdloosheid tot gevolg dat ik ga luisteren naar een ander. Luisteren is ook een werkwoord trouwens, al zit er ook lui in. En dan bedoel ik niet die van ‘luitjes’ maar die van luiheid. Wat juist het tegenovergestelde is van een werkwoord. Maar. Terug naar gisteravond.

Theater is paradoxaal. Zijn bestaansrecht lijkt me gebaseerd op ontmoeten. In het tot stand komen van een voorstelling begint dat al: acteurs, regisseur, vormgever, schrijver, dramaturg etc ontmoeten elkaar in het werk. Op de avond van de première zet die ontmoeting zich voort met het publiek en idealiter leeft het ontmoeten door in het dagelijks leven. Toch lijkt het een wet om, wanneer je onder theatermakers bent, te vertellen over wat je doet in plaats van over je leven. En da’s een paradox die ik niet snap. Ik zou wel wat vaker Lesley Gordon’s willen tegenkomen in het theater. Mensen die toevallig naast me zitten en geduldig willen uitleggen hoe de orders van de kruidvat van de groothandel naar de winkels komen, die willen zeggen dat ze tevreden mogen zijn met hoe het leven komt. Dat ik niet de dwangmatige behoefte voel te vertellen wat ik nu doe. Misschien dat ik dan wat vaker gedwongen zou worden tot luisteren. De tijd zou vergeten. De tijd om lui te ont-moeten. Al mag u mij er binnen afzienbare tijd op betrappen dat ik de vraag ‘hoe gaat het’ beantwoord met “Ja goed. Ik doe een project bij…” en dan een naam. Tja.