ROOSBLOGT

door: Tekstsmederij

Lucas de Waard stond in de tweede aflevering van de Tekstsmederij. Hij was de enige schrijver en werd gekoppeld aan drie verschillende regisseurs: Hanna van Mourik Broekman, Kaper Kapteijn en Loes van der Staak.

Schrijvers zijn vaak het best bewaarde geheim van een goed toneelstuk. Je ziet ze niet, je hoort ze hooguit fluisteren. Ze staan naast je aan de bar, maar weet jij veel. Premières van voorstellingen zijn voor de schrijver een anoniem gebeuren. Hij staat naderhand wat te praten met collega’s dan wel bekenden, en af en toe roept iemand ‘Hee, kom eens hier!’ Dat is dan meestal de regisseur. ‘Dit is de schrijver.’ wordt er dan gezegd, en dan iets over dat het dus allemaal met hem begonnen is. ‘O ja,’ reageert men dan vaak, ‘een schrijver. Die heb je ook nodig natuurlijk.’

Schrijvers en hun stukken zijn zelden het middelpunt van een avond. Dan vinden ze doorgaans prettig, want zo kunnen ze ongestraft dronken worden, en vangen ze bovendien de klappen niet, als het stuk unaniem ruk bevonden wordt.

Hoe anders voltrekt zich zulks bij de Tekstsmederij. Een ruimte vol theaterminnaars aan lange tafels, een handvol regisseurs, acteurs en dramaturgen; een informele setting die toch best formeel aanvoelt. De tweede editie van de Tekstsmederij stond in het teken van drie theatrale readings rondom hetzelfde stuk. Mijn stuk. ‘Totdat de ochtend kwam’, wat een werktitel is, en een lelijke ook. Zo’n uitverkiezing maakt nederig, nieuwsgierig en, eerlijk gezegd, vooral zenuwachtig. Want nog nooit kreeg ik zo direct en uitgebreid reactie op een tekst. De schrijver in de spotlight; je moet er maar zin in hebben.

Mijn advies, na een inspirerende en in alle opzichten boeiende avond: als je geen zin hebt, dan máák je maar zin. Want bovenstaande “schrijvers-clichés” terzijde, een avond als De Tekstsmederij is van grote waarde voor een schrijver aan de wieg van zijn carrière. In de eerste plaats is er de mogelijkheid je te presenteren aan een roedel theatermensen van allerhande statuur en windrichtingen. Netwerken op hoog niveau. Daarbij krijgt de theaterschrijver eindelijk een smoel. Een gezicht bij de teksten die doorgaans door anderen uitgesproken worden. Maar vooral is het een mooie manier om teksten in ontwikkeling te toetsen aan de praktijk en, niet te vergeten, aan de smaak en mening van een publiek. Dat levert inzichten op, geeft stof tot nadenken en tot herschrijven.

De Tekstsmederij is een zinnig en fijn initiatief. Bovendien is er ook een bar. Uiteindelijk wil niemand een geheim blijven. Ook al is het goed bewaard.

De eerstvolgende Tekstsmederij is op 14 februari in het Rozentheater.