ROOSBLOGT

door Malou

Af en toe grijpt de paniek me naar de keel. Als ik hier geld mee wil gaan verdienen – voor degenen die het niet wisten, ik schrijf voor theater en verdien er vooralsnog niks mee - dan moet ik wél ergens beginnen. Hoe begin je? Wat voor houding moet je hebben en tegenover wie?

Hoe, wie en waar vragen dus. De waaromvraag is er maar heel soms. Als de paniek overgaat op wat ik ook alweer aan het doen was, waarom ik dit ook alweer wilde, waarom ik niet gewoon pedagogiek ben gaan studeren. In de zorg is altijd geld en het is ook best wel creatief. Waarom ik van dat schrijven niet gewoon een hobby heb gemaakt. Een linkse bijvoorbeeld.

Ander paniekmoment: de aangekondigde bezuinigingen. Minder subsidies en tegelijk duurdere toegangskaartjeskaartjes. Als je net afgestudeerd bent en nog niemand je kent is het al moeilijk een zaal te vullen (PR vind ik een relatief overschat middel, volgens mij bereik je met flyers en facebook vooral de mensen die je anders ook had bereikt), laat staan als de kaartjes drie keer zoveel gaan kosten. Dit soort klappen vallen het hardst bij de zwakken. En in theaterland zijn de zwakken de mensen die net om de hoek komen kijken, die zich nog gaan ontwikkelen, die nog geen oeuvre op hun naam hebben. Natuurlijk kunnen ook die zwakken opbloeien onder een klimaat van financiële onafhankelijkheid, maar juist in deze groep is er een reële kans dat ze terecht komen in langdurige bijbaantjes en daardoor geen tijd overhouden om iets te ontwikkelen. Op het moment dat ik dat opschrijf weet ik ergens dat dat onzin is. Ik geloof namelijk dat kunst en cultuur, door alles heen, zijn weg zal zoeken. En als je echt een kunstenaar bent –zoals dat een beetje hautain heet- werk je overdag in een winkeltje en ’s nachts aan je boek, toneelstuk, schilderij, voorstelling, liedje enzovoort. Dat doe je gewoon en je denkt niet na over geld.

Terug naar de paniek. Door deze aanvallen van lichte hysterie heb ik een talent ontwikkeld om op netwerkachtige situaties gesprekken aan te knopen met de schoonmaker bijvoorbeeld, of iemand anders die een non-functie heeft. Ik ben namelijk allergisch voor het-netwerken-om-iets-voor-elkaar-te-krijgen. Een toevallig netwerkavondje kan ik altijd zeer van genieten, maar doelbewust op iemand afstappen- ik raak al in paniek bij het idee.

“Euh, dag meneer van de schouwburg, ik ben eh… ik ben mijn naam vergeten. Laten we maar geen handen schudden want het koude zweet druipt er letterlijk vanaf en ik dacht dat ik u maar moest aanspreken om eens even één en ander te bespreken over eh… toneelpraktijken en dergelijke want eh ja dat is wel een mooie omschrijving, dus… oh, u gaat liever daar staan. Ja. Snap ik. Fijne avond meneer. Het was fijn om met u te praten. Dag. (buiging). Dag. Dag meneer…”

Ik zie mezelf al staan. Met knikkende knietjes en wijdopen neusgaten. Beetje netwerken. En weet je wat nou het stompzinnige is? Dat dit in de meeste beroepsgroepen zo werkt. Behalve misschien in de zorg. Had ik toch pedagogiek moeten gaan doen.