ROOSBLOGT

door Malou

Lief Nederland,

Land waar ik geboren ben. Land waar ik heb leren praten, ben opgegroeid, land dat mijn thuis is, land waar ik mocht leren hoe ik theater schrijf, waar ik mocht leren door theater van anderen te bezoeken, mocht leren hoe ik omga met mijn allochtone en autochtone buurjongen tegelijk, land waar ik leerde geen onderscheid te maken tussen mensen maar ze vanuit verwondering, tolerantie en nieuwsgierigheid, nee, openheid te benaderen. Lief Nederland, ik maak me zorgen om je.
Op je televisie zie ik niks dan indelen in hokjes.
Ophitsen. Discussie. Debat. Sensatie. Zwart/wit.
Maar vooral zie ik angst.

Ik geloof dat je in de basis vanuit twee manieren kan leven: vanuit angst of vanuit liefde. Vanuit geld of vanuit je hart. En waar ik van jou leerde om te leven vanuit mijn hart, keuzes te maken vanuit mijn hart, het vreemde met een open houding te benaderen, doe jij nu meer en meer het tegenovergestelde. Lief Nederland, ik heb een vraag aan je.

Waar ben je bang voor?
Om kwijt te raken wat je hebt?
Om niet te krijgen waar je recht op hebt?
Om geen bestaansrecht meer te hebben?
Voor anderen-Marokkanen desnoods?
Voor het vreemde?
Voor wat komen zal?
Waar ben je bang voor?

Lief Nederland, ik ben blij dat ik hier mag wonen. Ik ben blij met het voorrecht hier opgegroeid te zijn. Ik ben blij met wat ik van je heb geleerd maar ik begrijp je steeds minder. Wil je me vertellen waar je bang voor bent? Misschien kan ik iets voor je doen.

Ik hoop van je te horen. Ik hoop dat ik je kan helpen.

Veel goeds, Malou