ROOSBLOGT

door Roza, illustratie door Daan Nugter

Er zijn dingen die men méér bemint dan het leven, en dingen die men méér verafschuwt dan de dood. (Chinese wijsheid)‘Help me alsjeblieft herinneren dat ik voortaan ALTIJD mijn iPod meeneem, ok?!’ *stilte* ‘Al ben ik met jou…’ kijk ik nog even zijn kant op. ‘Doe je dat, niet vergeten hé?’ zeur ik expres een beetje extra.

‘Uhuu…’ bromt hij, maar is met zijn hoofd verdwaald in de zaken die de wereld doen draaien en die dus duidelijk belangrijker zijn om zijn absolute, onverdeelde aandacht aan te schenken. Daar kan enigszins inkomen, moet ik hem nageven. Als IK de krant als eerst van het tafeltje had gegrist, had ik me deze ook toegeëigend. De trein hobbelt traag verder door het landschap, de wielen knarsen en kraken als een oorverdovend, roestig orkest. De Vogue die ik even hiervoor op het station betaalde met een boekenbon, is al weer in zijn geheel doorgebladerd, bekeken en verworpen naar de bodem van mijn tas.

Mijn muziekverslaving is (blijkbaar) zo ernstig dat ik mijn vriend nog net niet vraag of hij even wat wil zingen (wat hij heel goed kan), aangezien hij blijkbaar geen behoefte heeft aan een conversatie (only seems fair). De reis lijkt nu zoveel langer. *stilte* Na veel zuchten en steunen krijg ik een por in mijn zij en dan (eindelijk) een artikel onder mijn neus geduwd. Verheugd stort ik me op de feitjes en nu moet je als lezer op de hoogte zijn van het feit dat ik een ongelofelijke romanticus ben (+ een tikje melancholisch aangelegd). Er spoken gelijk negenhonderd negen en negentig verhalen door mijn hoofd en ik zak weg in een levendige dagdroom…

China 2010, het land waar alles kan, het land van onbegrensde mogelijkheden. Ik heet waarschijnlijk iets als Chao of Lei (dat zijn vrij populaire meisjesnamen, daar) en ik ben wat ouder dan ik nu ben (neem ik aan), maar om eerlijk te zijn weet ik de gemiddelde leeftijd waarop er daar getrouwd word niet zo één, twee, drie uit mijn hoofd.

Een grote limousine rijdt ons rond. Het raam weerspiegelt mijn ranke gezicht. Donkerbruine schuine ogen met een vleugje treurigheid, een lelieblanke huid waar ik heel trots op ben, zacht vlees en sterke jukbeenderen. In mijn ooghoek vang ik zijn strenge blik. Stilte is de grootste schoonheid die een mens mag kennen. Hij overheerst ons niet, maar heeft zijn plaats zachtjes in het voertuig ingenomen. Als ik maar in stilte zou mogen leven, me iedere dag in een bad van zwijgzaamheid kan dompelen. Als ik van Chineese afkomst zou zijn, was ik vast veel rustiger geweest, ingetogen en beleefd. Al komt het verlangen naar de stilte voort uit mijn schrijnende ongeluk, ze zeggen dat het de mens siert. Naast mij zit mijn kersverse man. Hij heeft veel geld en dat is tenminste wat, maar ik heb nooit van hem gehouden en ik zal dat ook nooit kunnen doen.

Mijn blik dwaalt naar zijn hand waar, om de ringvinger, een frans frietje gedraaid zit. Hij legt hem over de mijne en ik word me plots weer bewust van mijn lichaam. Bladerdeeg schuurt langs mijn huid en de suiker plakt er op elke mogelijke plek. Een derde van een seconde verlies ik bijna mijn beheersing. Een hartstochtelijke snik die ik naar binnen duw houd de stilte levend. Hij vraagt niet of ik gelukkig ben, zoals een goeie man gedaan zou hebben. Hij wenst mij miserabel, meer dan wat ter wereld. Hij wil wraak, hij wil bloed, hij wil vieze gele fritessaus met stukjes. Mijn bruidsjurk, gemaakt van appelflappen -echt de crème de la crème denk ik cynisch- smelt steeds verder langs mijn lichaam weg, tot bijna naakt aan. Beschaamd en wadend in zelfmedelijden verzink ik in gedachten over mijn minnaar: een beeldschone jonge kunstenaar waarmee ik nachtenlang de zoete liefde bedreef. De prijs die ik moet betalen lijkt onmenselijk. Mijn huwelijk, dat oorspronkelijk had moeten plaatsvinden in een groot en erg luxe restaurant, werd afgelast en verplaatst naar de meest louche plek die ik me als mens kan indenken , uiteraard tot grote schande van mijn familie! Mijn rode, puur zijden jurk is vervangen door (hoe verzin je het) een walgelijk geval van bladerdeeg (ik mocht ook kiezen voor ballonnen maar dat maakt zo dik). Absoluut, de ultieme wraak.

Terug in de trein. Met tranen in mijn ogen denk ik aan de horrorscenario’s terwijl we onze halte naderen. Hamburgertaarten, smerige openbare toiletten (huiver), tl-licht, plastic frietjes en last but not least GEEN alcohol (die absoluut nodig is alle gene en pijn mee te kunnen wegspoelen). We stoppen op onze halte en ik veeg snel een traantje weg. Ik krijg een arm om me heen en stap in snelvaart terug in realiteit en bedenk hoe dankbaar ik mag zijn. Hij mag dan wel niet zoveel zeggen (het blijft een man), maar elkaar het ja-woord geven in een Mc Donalds ? Brrrr! Welke sadist doet dat zijn bruid nou aan?!

// Zie ook dit artikel.