ROOSBLOGT

Door: Melissa

Er was eens, er was eens, heel lang geleden. Er was eens, er was eens, er was.
Er is. Er is een pad. Kaarsrecht door duizenden verschillende omgevingen. Waar het ons heen brengt, geen idee. Deuren probeer ik te openen terwijl ze achter mij dicht vallen. Vaak heel rustig, alsof ze door een ander gesloten worden, maar af en toe met een harde klap. Niets is zo belangrijk als zuurstof. Lucht. De vrijheid om te ademen. Verstrengeld geraakt in andermans armen, probeer ik los te komen, mezelf te bevrijden, en verder te gaan. Mezelf ontwikkelen, prioriteit nummer één. Zo veel mogelijk nieuwe dingen ontdekken.

Af en toe staat er een hoge muur. Een grote blokkade waardoor de rest van het pad niet meer te zien is. Niet denken in beperkingen, maar in oplossingen. De uitdaging aan gaan, het is maar een beproeving. Angst is slechts een gevoel, het kan je niet doden.
Met die gedachte in mijn achterhoofd gooi ik mijzelf in het diepe, of in dit geval, over die muur heen. Kijkend naar de rest van de mensen die in dezelfde richting lopen probeer ik door de menigte heen te komen, om vervolgens van het pad af te stappen.
Ik wil geen geasfalteerde wegen, maar weelderige bospaden. Zo vrij als een vogel, mijn eigen bakstenen in de grond slaan. Gaan en staan waar ík wil. Waar een wil is, is een weg. Mijn eigen weg, mijn hart laat me zien welke richting ik op moet slaan, daar ga ik. Met vertrouwen in de mensen die altijd achter me zullen staan.