ROOSBLOGT

Door: Anna

Overstuur werd ik een tijdje terug opgebeld door mijn beste vriendin, Eva. Ze was verliefd geworden op een half-Egyptische jongen en had dit in haar enthousiasme aan haar oudere broer verteld. Helaas had ze van hem precies de reactie gekregen die ze had verwacht, maar ook waarop ze het minst had gehoopt. Haar broer dacht namelijk dat zo’n relatie ‘alleen maar problemen’  zou brengen.

Ik vond wat ik hoorde onuitstaanbaar. Waarom werd er alleen naar iemands huidskleur gekeken? Eva viel toch op die jongen om wie hij was, niet om zijn afkomst?! Misschien zouden de verschillende culturen later voor problemen kunnen zorgen, maar dat zou ze dan wel merken en daarvan leren. Maar om nu al een jongen, die haar respectvol en lief behandelt, af te wijzen vanwege het geboorteland van zijn vader ? Nee.

Uit frustratie zocht ik op internet naar ‘gemengde relaties’, en stuitte op Romeo en Julia en West Side Story. Verhalen over onmogelijke liefdes omdat een jongen en een meisje toevallig uit verschillende subculturen kwamen. Toen ik verder zocht, kwam ik het ene na het andere artikel over niet-geaccepteerde relaties tegen. Eerwraak, gepleegd omdat een islamitisch meisje met een Nederlandse jongen ging. Ja, dat kwam vaak voor. Maar werd er misschien vergeten dat er tegenwoordig steeds negatiever werd gepraat over ‘de allochtonen’ vanuit de Nederlanders? Hoe vaak zou het voorkomen dat een Hollands gezin nee zei tegen een buitenlandse jongen? Zit tolerantie of juist intolerantie in onze volksaard?

Terugkijkend naar de Nederlandse geschiedenis hebben verschillende bevolkingsgroepen vaker tegenover elkaar gestaan. Zo was Nederland bijvoorbeeld in de jaren ‘50 erg verzuild. Op grond van afwijkende levensovertuigingen leefden verschillende groepen gescheiden van elkaar . Katholieken en protestanten gingen naar aparte soorten scholen en verenigingen en brachten hun vrije tijd in hun eigen subcultuur door. Misschien waren de allochtonen en niet-allochtonen de moderne katholieken en protestanten, de nieuwe Romeo en Julia, bij wie ook door aanvankelijke cultuurverschillen echt contact onmogelijk leek.

Inmiddels is een huwelijk tussen een protestant en katholiek geaccepteerd. Maar  hoe lang zal het nog duren voordat er niet meer raar wordt gekeken naar huwelijken tussen islamieten en katholieken? En welke groepen zullen er vervolgens tegenover elkaar komen te staan?

In een bevolkingsonderzoek van 1953 werd de vraag gesteld: ‘Twee jonge mensen houden van elkaar, maar de een is protestant en de ander rooms-katholiek. Zouden deze twee samen een gelukkig huwelijksleven kunnen leiden?’

47% van de ondervraagden vond van niet en 47% van wel. 6% had geen mening.

Nu lachen we om die vraag en zijn huwelijken tussen katholieken, protestenten of niet-gelovigen volstrekt normaal. Maar als diezelfde vraag nu eens over christenen en moslims zou worden gesteld…?

Of tegenstellingen tussen verschillende groepen ooit over zullen gaan, zullen we nooit weten. De Nederlandse geschiedenis leerde ons van wel. Ik zou niet in kunnen gaan op politieke discussies over het immigratiebeleid, maar ik geloof wel dat liefde individueel en universeel is. Liefde is bereid verschillen te overbruggen en begrip op te brengen voor een ander. Door je hart open te stellen, kom je nader tot elkaar. Dat geldt voor groepen, maar zeker ook voor twee mensen die dwars door alle verschillen heen, de ander als mens zien. Een mens, waarvan gehouden kan worden. Daarom bedacht ik, dat echte liefde altijd geaccepteerd moet worden. Toen ik dat aan Eva vertelde, was ze het natuurlijk hartsgrondig met me eens. Net als Romeo en Julia, Romeo en Romeo en Romeo en Fatima.