ROOSBLOGT

door: Melissa

Daar lig je dan, op de grond. Geschrokken, omdat je even met je neus op de feiten werd gedrukt. Het enige wat je nog rest is iets waar velen niet snel aan denken. Zo duurt het vaak een paar dagen, weken of misschien zelfs jaren voor men beseft wat hen te doen staat.
 Falling down ain’t falling down if you don’t cry when you hit the floor.
 

Soms voelt het alsof er een hap uit de tijd is genomen. Het afgelopen jaar is zo ontzettend snel gegaan. Er zijn zo veel dingen veranderd.. Mensen komen en gaan, het leven verandert , en we veranderen allemaal soepeltjes mee. Soms zou ik zo graag terug willen naar het moment waarop ik me voor het eerst besefte waar mijn hart werkelijk ligt. Verliefd op een magische wereld. En niet op een onwerkelijke manier. Het is alleen zó speciaal, dat het bijna onwerkelijk lijkt. Het voelt aan als een droom, en soms heeft men de neiging iets te ver door te dromen. En dan staat daar op ineens een hoge muur. Gelukkig hebben we de bakstenen zelf opgestapeld, en weten we er overheen te klimmen. De laatste meters naar beneden zijn de moeilijkste, omdat je dan zo dicht bij bent. Zo dicht bij de kans om verder te gaan met de dingen die jouw leven, jouw leven maken. En dan ineens..

Lig je daar, op de grond. Geschrokken, omdat je even met je neus op de feiten werd gedrukt. Het enige wat je nog rest is iets waar velen niet snel aan denken. Zo duurt het vaak een paar dagen, weken of misschien zelfs jaren voor men beseft wat hen te doen staat.
 
Opstaan, en verder gaan. Van je fouten leren, en er drie keer zo hard tegenaan gaan.
.