Door: Malou

Het nawoord is iets waar je mee eindigt.

Het staat ook nooit op zichzelf. 

Zoals het pepermuntje dat je krijgt bij de rekening in het restaurant, zoiets.
Het duurt ook nooit lang, Het Nawoord.

Zeker niet langer dan nodig.

Niet langer dan drie regels zeg maar.

Het Nawoord is zoiets als de aftiteling van de film.

Over het algemeen wordt daar niet naar gekeken.

Het gaat immers niet om de aftiteling, het gaat om de film.

Het applaus na een voorstelling, ook een soort Nawoord.

En een uur applaus zit ook niemand op te wachten.

Het gaat om de voorstelling, niet om het applaus.

Je gaat ook niet zitten applaudisseren na het lezen van een boek.

Of na het lezen van de krant, of na het lezen van een Nawoord.

Alsof de schrijver dat hoort.

Bovendien, een schrijver die zit te wachten tot er geapplaudisseerd wordt voor zijn boek

is een slechte schrijver.

Als hij/zij echt zou zitten wachten op applaus kan ie beter een ander vak kiezen.

Ondertitels bij een filmbedrijf bijvoorbeeld.

Dit is een boodschap aan een ieder die lange nawoorden schrijft:

Ga ondertitels maken bij een filmbedrijf. Altijd vacatures.

Niemand zit te wachten op herhaling van wat al gezegd is.

Hebt u wel eens gehoord hoe vaak mensen zich herhalen?

In de tijd dat ze een mening voor de derde keer verkondigen bij Pauw en Witteman

-ik noem maar iets-

hadden ze drie rondjes in een achtbaan kunnen maken.

Meer nog, ze hadden kinderen in Afrika kunnen voeren

-meer nog-

ze hadden de tijd gehad om uitgebreid te koken voor die kinderen.

Of beter nog; ze hadden zelfs tijd over gehad om een hele moestuin aan te leggen.

Ze hadden er een cursus koken bij kunnen geven.

Maar ze hebben het te druk met Nawoorden.

Woorden achteraf.

Met het hebben van het laatste woord.

Dank voor uw aandacht. (Buiging.)

Uw Nawoord.