ROOSBLOGT

door: Jitse

Mijn lieve vriendin Anne had mij en Lotte uitgenodigd om naar een open podiumavond van Crea te gaan. Er zou iemand op het toneel staan die zij kent. En zo gaat dat. Op die manier ga je dus naar het theater. Althans ik. Gezellig, met vriendinnen mee. Ik sta er altijd voor open maar weet niet altijd wat voor toneelstuk ik zélf moet kiezen. Mee gaan is gemakkelijk maar zelf kiezen, waar baseer je dat op? Er is tenslotte zoveel aanbod.

Toevallig weet ik, door mijn stage bij het Rozentheater van een tijdje terug, dat uit onderzoek blijkt dat jongeren bij teveel cultureel aanbod verstijven en vaak helemaal geen nieuwe keuze meer maken. Ze houden hun uitjes bij hun vertrouwde top 3: het café, de discotheek en de bioscoop. Zou ik dan toch ook bij deze groep horen?

Wel weet ik dat als ik opensta voor cultureel aanbod, zelf initiatief neem om iets op te zoeken, met vrienden mee ga of het uit een stageplek (zoals het Rozentheater) haal, ik al snel een aantal bezoekjes meer doe. En het is hartstikke leuk!

Meteen als je binnen komt lopen, proef je de sfeer al. Als je naar een open podiumavond gaat, is de zaal meestal niet zo groot waardoor het knus oogt. Er zijn tafels en stoelen die in een halve ronde staan en een enkele keer staan er wat hogere tafels met barkrukken tussen. En dan nog iets… niemand zit ooit op de eerste rij. Dit is naar mijn idee echt taboe in de theaterwereld. Niemand heeft het erover maar ook niemand zal met vrienden of familie vooraan gaan zitten, wanneer zij de keus zouden hebben. Het lijkt net een soort onbesproken regel die voor iedereen geldt en het is allemaal uit angst; Je wilt komen kijken, maar niet persoonlijk worden betrokken. De acteur kan zich verschuilen achter zijn rol, maar jij niet!

Anne fluisterde dan ook tijdens binnenkomst liever niet vooraan te willen zitten maar natuurlijk had iedereen had zich al achter de achterste tafels verscholen. En je weet dat dat niet voor niets is, want zeg nou eerlijk… Door acteur 1 wordt er altijd een slachtoffer uit de zaal gekozen, waar vervolgens acteur 2 en 3 ook nog op door gaan, al lang nadat acteur 1 van het podium af is. Maar dit maakt het ook spannend en zorgt ervoor dat je aandacht niet verslapt. Zeker als er meerdere acts op het podium staan.

Mijn vriendinnen en ik waren aandachtig aan het luisteren, totdat Anne zachtjes iets in mijn oor fluisterde over de leuke acteur die op het podium stond. Dat moet je dus niet doen want daar wordt op gereageerd. En ja, we moesten dus voor het hele publiek vertellen wat er net gezegd was. Doordat Anne niets meer durfde te zeggen, zei ik maar dat we laatst hadden meegemaakt wat hij net stond te vertellen (iets over niet kunnen schuilen als het regent). Maar Lotte had echter meer pech, die werd gevraagd om naar voren te komen om de acteur een dikke knuffel te komen geven. Hij had immers niet veel succes met meisjes en zij zou dit vervolgens heeeeelemaal goed kunnen maken door hem één knuffel te komen brengen… yeah, right. Maar zo zit het dus; Als acteur kun je alles maken! Het feit dat hij zegt geen succes bij meisjes te hebben, hoeft helemaal niet zo te zijn! Hij deed heel bedroefd maar hoe sneu was deze jongen nou eigenlijk?

Hij stond daar met armen gespreid, een lach zo breed als een halve maan. Zijn pretoogjes en schattige uitstraling gooide hij volledig in de strijd om mijn vriendin voor zich te winnen. Ook na een lange pijnlijke stilte, blijf hij gewoon in zijn rol.

En helaas voor mijn vriendin, achtervolgt dit verhaal haar nog steeds! Wat hebben we achteraf hier nog grote lol om gehad want wat de acteur ook had geprobeerd, Lotte had niet naar voren willen komen…