ROOSBLOGT

door: Nasja

Een beeld dat me nog heel scherp bijstaat uit de campagnetijd voor de verkiezingen: Op het raam van een heel klein huurflatje in een sociale woningwijk plakte een grote VVD-poster. Zou de bewoner dan niet weten dat de VVD de huurprijzen wil vrijgeven aan de markt? Zou hij dan niet weten dat de huur van zijn flatje met tientallen euro’s per maand gaat stijgen? Deze vrijheidsfan vergeet dat ook juist hij slachtoffer wordt van dit sloophamerkabinet.
Deze tendens is wat mij het meeste zorgen baart in deze tijd. We weten niet meer waar we voor kiezen.
Van de bezuinigingen in de culturele sector zijn de gevolgen niet alleen voor de klein- en middeninkomens. Ze zijn voor ons allemaal. Flauw maar waar: het Niets van Michael Ende komt terug, in een bombastisch hoog tempo.

Ik ben een jonkie. Een jonge theatermaker met een vers diploma in een lijst aan de muur. Bij een van de eenentwintig productiehuizen aankloppen lijkt zinloos te worden. Zijlstra heeft de aanvoer, stimulering en opvoeding van jong talent in zijn geheel wegbezuinigd. Want ja, de argumentatie “als hun dat willen, best, maar niet van mijn centen” lijkt tegenwoordig het meest geldig. Toch zijn redeneringen van die aard bloedjelink. Zo heb ik te weinig verstand van internationale betrekkingen om te eisen dat van mijn belastinggeld geen defensie wordt betaald. En opheffing eisen van de snelwegen omdat ik geen auto heb, is ronduit dom. Al zou ik niets liever willen.
Maar het gaat niet om mij. Ik schenk biertjes achter de bar en hou daarmee mijn hoofd fier boven water. Een werkloze kunstenaar is niet meer of minder dan een werkloze verpleger. De gevolgen van het cultuurbeleid dat als een baksteen op een porseleinen kopje slaat, strekken verder dan het op non-actief stellen van een enorme groep kunstenaars.
Nederland wordt grauw. Festivals verdwijnen of worden onbetaalbaar. We gaan meer en meer op Amerika lijken, terwijl the American dream allang een luchtbel blijkt. De partij die staat voor vrijheid maakt minder en minder mogelijk. Tenzij het geld oplevert. Geld bezit en geld, dat wordt ons hoogste goed. Geld=geluk? Laat me niet lachen. Vrijheid is geen synoniem voor winst.

Ik geloof in cultuur, in schoonheid, in kunst. In het onbenoembare.
En heel veel mensen met mij. Het lijkt alleen zo, mede door onze vrienden van de media, dat niemand hier nog op zit te wachten. En dat is niet waar. Ook de bedrijfsmanagers kunnen straks geen rosétjes meer wegdrinken bij een parkfestival. Ook bankiers kunnen straks de blits niet meer maken met de aankoop van een nieuw, oh zo hip schilderij, omdat er niet meer zoveel hips zal worden gemaakt. Ook diëtisten kunnen straks niet meer met vriendinnen naar de vrouwenpremière van een nieuwe Nederlandse film. Ja, óók die leuke gekke kopjes uit dat leuke gekke winkeltje worden óf onbetaalbaar óf overgenomen door een massaproducent en dan zijn ze niet zo leuk en gek meer.

We rennen met zijn allen op een harde, boze, grijze samenleving af en dat wil niemand. Het beleid raakt ons allemaal.
Hier ligt een taak voor de kunstenaars: wij weten het al, nu de anderen nog.
We hoeven alleen maar bewustwording te creëren van gevoelens die er al zijn.

Stop met de sloop van het land.
Wij bouwen het wel weer op, nu het nog kan.